Jaaroverzicht 2017

Opnieuw valreepwerk. Twijfel: wel, niet, wel, niet…
Wél dus!
2016 sloot af, waar 2017 ook mee afsluit: het luisteren naar de Top2000!

Januari
Deze maand stond in het teken van een lekker druk begin van het jaar.
Oudste druk met leren voor schoolexamens, middelste druk met ballet, jongste ook druk met leren.
Van middelste was er een tafeltjesavond met zijn balletdocent. Die was eigenlijk wel heel tevreden. Nog niet alles is goed, maar dat kan ook niet na nog geen jaar op het KonCon gezeten te hebben. Middelste heeft talent, dat is wel duidelijk. Nu zal het erom spannen of hij z’n achterstand kan inlopen.
Ik had deze maand een afspraak op de longpoli. Na langdurig hoesten (zo’n maand of drie) moest er toch iets gebeuren.
Twee J’s werden 6 en er was natuurlijk een feestje!

Februari
Ik kreeg de uitslag van longonderzoeken en -foto’s. Mijn hart en longen functioneren goed. (Mijn gebroken hart is dus weer aan elkaar gegroeid) Verklaart dus niet, waarom ik dus zo lang hoest en ook zo heftig hoest.
Ik was deze maand ook dagen ziek thuis.
Oudste kreeg goede cijfers terug van zijn schoolexamens: luister- en leestoetsen. Oudste was ook druk met zijn werk bij Appie.
Middelste had de jubileumvoorstelling van het KonCon in het Zuiderstrandtheater in Scheveningen.
Jongste rommelt gewoon lekker door: draait goed op school, maakt (meestal) braaf zijn huiswerk.
Er was natuurlijk vakantie. Waardeloze vakantiespreiding: middelste en wij hadden andere weken.
Ik zou naar Parijs gaan met vriendin, maar ging toch niet.

Maart
Jongste begon deze maand met zijn klassenuitje: een escape room. Ik heb het zelf nooit gedaan; ik denk dat het mijn geduld ongenadig op de proef zou stellen. Ook was er de informatieavond over de uitwisseling met Brescia, die later deze maand zou plaatsvinden. Ik vond het toch nogal wat: een week bij vreemde mensen in huis. Weliswaar met klasgenoten, maar toch. Jongste had er beduidend minder moeite mee. Zo hoort het natuurlijk ook.
Middelste had deze maand zijn studioavond en studiomiddag. Heerlijk om te zien, hoe hij op z’n plek is met dansen! Ook had hij als onderdeel van zijn beoordeling een solo die hij moest dansen tijdens een aparte les.
Oudste had een relatief rustige maand. Wél ‘gewoon’ leren voor schoolexamens en werken.
Ik had opnieuw onderzoeken: een longfunctietest: mijn longen zijn goed; de longinhoud is ook goed. Ik kreeg een onderzoek naar slaapapneu. Middelste en vriendin hadden gemerkt toen we in Londen waren, dat ik onregelmatig ademhaal en af en toe snurk. Allerlei kabeltjes werden aan mij bevestigd en zo mocht ik gaan slapen. Gelukkig wel in m’n eigen bed.
Twee J’s mochten afzwemmen en mijn mams vierde haar 64e verjaardag.

April
Geen grap: we begonnen april met een lunch voor mams verjaardag.
020 won van 010, maar verloor van mijn club! 
Oudste rondde zijn gewone schooldagen af om zich op te maken voor het Centraal Examen!
Middelste had zijn beoordeling en die was positief!! Hij mocht dus op het KC blijven!
Jongste en ik gingen deze maand naar Madrid!
Op de planning stond het bezoeken van Real Madrid tegen Valencia, die op zondag zou zijn, maarrrrr….. Verplaatst werd naar zaterdag: de dag dat wij zouden aankomen. Dát was wel even spannend. Contact gezocht met het hotel, of de kaartjes daar afgeleverd konden worden, maar het hotel gaf niet thuis. Sterker nog: het hotel had onze boeking helemaal niet geplaatst. Slechte zaak…. Gelukkig was er wel een kamer beschikbaar.
Toen was het zoeken naar onze tussenpersoon voor de toegangskaartjes.
Jaaaaa, en toen we die eenmaal hadden konden we Estadio Santiago Bernabéu binnen gaan. Wát een entourage, wát een schitterend stadion!! Oók erg leuk was, was dat Real won én dat Cristiano Ronaldo scoorde….
De avond werd nóg legendarischer omdat jongste en ik écht Spaans wilden eten. We gingen een heel leuk restaurantje binnen en met een weinig Engels, Spaans en handen en voeten kon het feest beginnen. Jongste had paella en ik had callos: een typisch Madrileens gerecht. Nou, dát heb ik geweten. Niet mijn ding, zeg maar.
Callos is pens! Als je dan gaat Googlen krijg je eerst allemaal pennen en vervolgens smakelijk uitziende plaatjes. Vervolgens staan er ook tips hoe je het het beste kunt bereiden voor je hond. (!!!!)
Via Facetime mijn moeder gevraagd en die klapte dubbel toen ik vroeg wat callos was. Om daarna te vragen: kun je je dat niet meer herinneren dat we dat in Torremolinos gegeten hebben? Nou, mam, dat is 40 jaar geleden, dus nee!

Mei
We vierden in Madrid de Dag van de Arbeid mee. We zijn naar het Parque de El Rétiro en Palacio de Cristal gegaan. Geweldig! Alleen dat al is een bezoek aan Madrid waard. Madrid is sowieso erg gemoedelijk en heeft weinig (buitenlandse) toeristen.
Ik kreeg de uitslag van mijn slaapapneu: er zijn wel wat onregelmatigheden, maar niet genoeg om te spreken van apneu.
De volgende stap is het slikken van maagzuurremmers. De longarts denkt dat ik teveel maagzuur ophoest, waardoor mijn luchtwegen geïrriteerd raken, waardoor ik (overmatig) ga hoesten. Geef deze man een standbeeld!! Ik ben in 2017 pas eind december gaan hoesten in plaatst van half september.
Middelste was wat aan het kwakkelen en bleef een paar dagen (ziek) thuis.
Voor oudste ging het er nu echt om spannen: het centraal schriftelijk examen.
Nou ja, écht erom spannen deed het niet. Hij kon drieën en vieren halen en dan toch nog slagen. Vreemd genoeg stelde me dat helemaal niet gerust.
Dit was natuurlijk ook de maand van het langverwachte ‘kakkerlakkampioenschap’.
Oei, wat hadden de kinderen in mijn klas het moeilijk. Op één na: miniheld M. Ik had natuurlijk ook liever mijn eigen club kampioen zien worden, maar het was Feyenoord natuurlijk meer dan gegund. Vooral Kuyt. Wát een baas, wát een HELD!! Het was een prachtige Moederdag, die 14e mei. De teleurstelling van het 3-0 verlies een week eerder tegen Excelsior was weggepoetst. Eigenlijk moest het natuurlijk ook zo zijn: in eigen huis kampioen worden.
Ik vond het mooi: toen ik zwanger was van oudste werd Feyenoord voor het laatst kampioen, en nu oudste voor een mijlpaal stond: slagen, studeren, 18 worden, was het cirkeltje mooi rond.

Juni
Ik trakteerde mijn ouders op een etentje bij de Bokkedoorns. Zij hadden een speciaal jubileummenu vanwege het 50-jarig bestaan van de Alliantie waarbij zij aangesloten zijn.
Deze maand was het ook genieten van schoolkamp. Nog steeds niet fit, want een half jaar hoesten gaat je niet in je koude kleren zitten, maar met deze klas wilde ik graag mee: ik had ze twee jaar in de klas gehad en het is een bijzonder stel. Later deze maand betaalde ik wel de tol hiervoor en was ik drie dagen afwezig omdat het lijf ‘op’ was.
Jongste had zijn examen Chinees.
Oudste kreeg op 14 juni de uitslag van zijn examen: GESLAAGD !!!
Tijd voor een klein feestje én champagne.
Middelste trad op in de Philharmonie met zijn ‘oude’ balletschool en deed een solo.
Ook had hij op de laatste dag van deze maand zijn première van de eindvoorstelling.

Juli
Ik had een afscheidsbarbecue bij de ouders van een leerling met de hele klas en dat was ontzettend gezellig. Ook kwam de afscheidsavond met de musical. We hadden er twee weken van tevoren nog een hard hoofd in, maar zoals altijd kwam het goed. Op 19 juli was dan het échte afscheid op een zonovergoten dag. Uitgezwaaid door de hele school en ineens stroomden toch de tranen over m’n wangen. Dat had ik niet zien aankomen, maar er kwamen een hoop emoties los.
Middelste had zijn laatste voorstellingen en daarna vakantie. Niet nadat er afscheid genomen moest worden van vijf klasgenoten. Dat blijft toch wel heftig.
Mijn vader vierde zijn 67e verjaardag.
Jongste koos zijn profiel: natuur en techniek én natuur en gezondheid met Duits als contractvak.
Oudste ‘chillde’ vooral veel om zo uitgerust mogelijk zijn diploma in ontvangst te kunnen nemen. Extra bijzonder dat op dezelfde avond aan drie oud-leerlingen die óók nog eens bij oudste (jaren) in de klas hebben gezeten ook hun diploma werd uitgereikt. Trotse moeder. Trotse juf.
Door de waardeloze vakantiespreiding én bouwvak gingen we dit jaar niet ‘weg’ op vakantie, maar bleven thuis. Daar hebben we ons uitstekend vermaakt met spelletjes doen; vooral jokeren was favoriet. Ook zijn we regelmatig uit eten geweest, met als absoluut dieptepunt la Cubanita. Eens, maar niet meer.

Augustus
Mijn ouders waren 47 jaar getrouwd en we gingen daar met z’n allen eten. Dát zijn de mooie momenten in een jaar….
Jongste en middelste gingen met hun vader op vakantie. Eerder dit jaar hadden zij aangegeven graag alleen met hem op vakantie te willen, zonder zijn vriendin erbij. Moeilijk voor ze om te zeggen, maar oudste had het pad al geëffend.
Oudste die uiteindelijk dus niet meeging op vakantie omdat hij naar de introductieweek van de Universiteit van Leiden wilde.
Ik ging deze maand naar Parijs. Weer even ‘thuiskomen’ en gehavend thuiskomen: een lichte zweepslag. Ik dacht dat ik gewoon mijn enkel had verzwikt, maar toen de pijn na twee weken niet stopte ben ik maar even langs de fysio gegaan.
In augustus begon ook het ‘gewone’ leven weer: naar school! Dit jaar opnieuw groep 6 met een nieuwe duo.
Middelste was bevorderd van 2 havo naar 3 vwo en startte in een klas met niet alleen balletleerlingen maar ook muziek- en beeldendleerlingen.

September
Jongste begon in 4 vwo en moe(s)t wel even wennen dat niet alles meer in het Engels is…
Jongste had ook clubkampioenschappen van tennis en werd in zijn categorie kampioen!
Mijn zusjes was jarig en vierde haar 34e verjaardag.
Ik moest weer even wennen aan de ‘kleintjes’ in groep 6, maar wat een leuk stel!!
Oudste ging deze maand écht beginnen aan zijn studies natuurkunde en sterrenkunde.
Het was natuurlijk de maand van de feestjes: mijn zusje werd 34, de oudste prinses werd 9 en jongste werd 13. Drie tieners in huis!!

Oktober
Dát begint met de verjaardag van middelste. 14 jaar al. Heel gek hoe snel het gaat. Als kind kun je niet wachten tot je ouder bent en kruipen de dagen en weken voorbij. Als je oud bent, zoals ik, dan vliegen de dagen en weken voorbij. Als iemand mij zou zeggen: grapje, het is mei zou ik het geloven!
Deze maand staakten we ook in het onderwijs. We willen minder werkdruk en meer gelijkheid in salariëring ten opzichte van onze collega’s in het voortgezet onderwijs. Die kloof loopt op tot zo’n 400 euro netto per maand. Het liefst zou ik ook Passend Onderwijs afgeschaft zien….
Deze maand ook de Optimist Studietweedaagse. Veel geleerd, veel inspiratie opgedaan van Marcel Schmeier en Joost Maarschalkerweerd. Daar waar ik eerst sceptisch was, merkte ik dat ‘leren zichtbaar maken’ in de praktijk écht leuk was.
Jongste had zijn diploma-uitreiking van Chinees. Dat moest ik dus helaas missen. Ook had ik met hem en zijn mentor een ILP-gesprek. Tsja, wie verzin zoiets? ILP is een Individueel Leer Plan. Hij had een hele map gekregen, waarbij hij doelen moest gaan formuleren, en waarbij ik ook het gesprek moest gaan evalueren. Brrr…. Daar begin ik niet aan. Jongste hoeft het van mij ook niet te doen en zijn mentor al helemaal niet. Zó jaag je mensen het onderwijs uit!
We hadden deze maand wederom gespreid vakantie.
Alhoewel…. Niet ‘we’: oudste had geen vakantie.

November
Ik maakte kennis met de mentor van middelste. Ze geeft Frans, is een onderwijsgek en ik snap dat middelste soms moeite met haar heeft: ze doet hem aan mij denken. 
Middelste had ook weer een studioavond en -middag.
Jongste zoekt zijn weg in het leren leren en dat valt niet altijd mee. Dapper wordt een onvoldoende weggeslikt.
Maar, eigenlijk stond deze maand natuurlijk in het teken van het behalen van de volwassen leeftijd van oudste. 18 jaar!! Prachtige leeftijd! Als de dag van gisteren kan ik zijn geboortedag nog voor me halen. Wonderlijk hoe het brein werkt; vraag me namelijk niet wat ik vorige week gegeten heb!
Zwager werd 36 en was er een leuk feessie met zusje samen: zij werden samen 70!

December
Dat is dan het 2017e woord. Dát komt leuk uit.
Betekent ook, dat ik geen wijzigingen meer ‘mag’ aanbrengen.
De laatste maand van het jaar 2017.
Normaal gesproken goed voor veel melancholie en eenzame momenten.
Die heb ik nauwelijks gehad.
Er zijn echt wel moeilijke momenten geweest. Momenten dat je een volwassene aan tafel wilt, waar je je zorgen aan kunt vertellen of je zorg mee kunt delen. Dát maakt alleen-zijn soms lastig, maar ik weet ook dat het voor mij (op dit moment) niet weggelegd is. Ik ben druk met de kinderen en werk, een relatie past daar moeilijk bij.
Deze maand heb ik voor het eerst in mijn juffencarrière een kerstdiner gemist!  Ik werd op woensdag de 20e ineens heel ziek en had tegen de 40 graden koorts. Ik heb de laatste twee dagen op school dus gemist. Heel vervelend en verdrietig, maar niets aan te doen. Ook op mijn verjaardag was ik nog ziek. 47 jaar: op naar de 50! Ouder worden komt inderdaad met gebreken. ;-P
Tweede Kerstdag zijn middelste en ik naar Londen gegaan.
Alweer Londen?!?! Ja, alweer. Ik houd van Londen.
Niet fit, dus minder dingen gedaan dan van tevoren bedacht, maar niet minder naar ons zin gehad. Sterker nog: we hebben pijn in ons buik gehad van het lachen.
Gisteravond zijn we terug gekomen in een recordtijd vliegen: 34 minuten!! Ongelooflijk!
Vandaag dus de laatste dag van 2017. Nog steeds koorts, maar wél appelbeignets gebakken met m’n paps onder het genot van de Top 2000.
De jongens zijn bij hun paps, wat betekent dat ik zo lekker naar bed kan gaan.
2017: ik vond het een mooi jaar.
Op werkgebied veel dingen geleerd.
Privé mooie dingen meegemaakt, die ook privé blijven. 😉

Ik wens iedereen een heel mooi 2018. Maak mooie herinneringen!
Sluit ik af, luisterend naar God only knows…. En zo is het!

Advertenties
Geplaatst in Familie, Hoe het is ..., Hoe het was ..., Lief en Leed | Een reactie plaatsen

Eindexamen

Ineens is het dan zover: je gaat eindexamen VWO doen.
Ik weet niet waar de afgelopen jaren gebleven zijn, maar ‘ineens’ zijn ze voorbij.
Ik zag natuurlijk je fiets wel kleiner worden, en ook je tas werd kleiner en kleiner. Ik werd zelf ook kleiner… Nee, ik kromp niet. Jij groeide! Het duurde even; lang was je de kleinste van je klas (net als ik; hoewel dat van de hele school was).
Mijn kind, mijn eerstgeborene: ik ben zó ontzettend trots op je!
Trots op wat je allemaal hebt getrotseerd.

Jij koos bewust voor het Junior Studiehuis op het Haarlemmermeerlyeum.
Kaj Munk was ook een optie geweest, maar dit leek je leuker. In de brugklas zat je nog met oud-IJwegscholers, en dat maakte de overstap minder moeilijk. Voor jou én voor mij. 

In de tweede klas was jij de enige VWO-jongen van je klas. De andere oud- IJwegscholers gingen mavo doen, of van het JSH af. Je klas bestond uit negen jongens. Drie überhippe gasten met werk en vaste verkering. Daar paste jij niet bij.
Je sloot vriendschap met J. een toptennisser, die -helaas voor jou- alleen de ochtenden op school was.
De andere vier maakten het jou (erg) moeilijk: je werd buitengesloten en genegeerd. Er werden groepsapps aangemaakt, waar jij voor werd uitgenodigd, maar daarna werd je weer verwijderd.
Ik wist het niet. Pappa wist het niet. Opa en oma wisten het niet. Niemand wist het…
Ik merkte ook niets aan je. Pappa ook niet. Opa en oma ook niet….

 In april had ik met jouw mentor een 10-minutengesprek, en zij bracht ter sprake wat er aan de hand was. Jouw vriend J. had een mail gestuurd en verteld wat er volgens hem aan de hand was. Jouw mentor is met hem in gesprek gegaan, en daarna had ik het gesprek met haar. Dit was schrikken. Hoewel dit haar eerste mentorklas was, heeft jouw mentor dit allemaal goed aangepakt.
Na deze 10 minuten had ik een gesprek met jouw brugklasmentor. Zij hebben in overleg met mij gekeken naar welke stappen genomen zouden gaan worden.
In de auto belde ik direct pappa; als ouders kun je niet scheiden. We waren er allebei heel stil van, en pinkten een traantje weg. Hoe kan het dat we niets gemerkt hebben? Ook wij moesten een ‘strategie’ bespreken, want we wilden J. niet in een lastig parket brengen, door jou al te confronteren met wat we gehoord hadden. Wij moesten nog doen, of we van niets wisten.
De volgende dag zwaaide ik je uit, zoals altijd. Zoals altijd zwaaide je breed lachend terug. Het sneed me door m’n ziel; daar ging je, en je leek zo vrolijk en onbezorgd. Op dat moment voelde ik me heel alleenstaand, en ik herkende je worsteling ook zo goed.
Er volgden gesprekken op school, en van jou hoorde ik niets. Gelukkig hield jouw mentor mij wel op de hoogte. Toen kwam daar tóch het moment van opening, toen ik vroeg naar je KWT-uur, en toen, toen vertelde je wél. Alle jongens hadden bij elkaar moeten komen, omdat jij gepest werd, en dat jij had verteld wat er gebeurde, en wat dat met jou deed. En dat vond ik zó ontzettend dapper van je! Ik weet niet, of ik dat in jouw situatie gedurfd had.
Ik zie je nog zitten aan tafel; op de plek waar B. nu zit. Vrij kalm vertelde je erover, maar ik zag je lip trillen, en ik vroeg je van tafel op te staan. Dat deed je, en ik pakte je vast, en knuffelde je, en zei dat je best verdrietig mocht zijn en mocht huilen, en daar kwamen dan de tranen, die zó lang opgekropt hadden gezeten. Ik huilde stille tranen. Mijn lieve, lieve jongen die zoveel onrecht was aangedaan.
Waarom heb je niets gezegd?
Ik wilde je niet ongerust maken.
Maar weet je, daar ben ik voor. Ik moet voor jou zorgen….

In de derde ging het aanvankelijk goed, maar na verloop van tijd vervielen de vier ‘gangsters’ weer in hun oude gewoonten, en begon het van voren af aan.
Opnieuw vertelde je niets.
Opnieuw hadden wij allemaal niets door.
Thuis en school waren twee werelden.
Na een mentorgesprek sprak ik je dit keer wél meteen aan.
Waarom heb je niets gezegd?
Omdat jij je dan zorgen gaat maken, en dat wil ik niet.
Kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen.
Hoe waar is dat gezegde! 

In de vierde leek de ban gebroken. Je kwam met alleen VWO-ers in de klas, had je profiel gekozen, meer gelijkgestemden, én je werd groter en wijzer. Ook trad er een gebouwwisseling op: van de Baron naar de Zuidrand. Broertje B. kwam ook op school, en thuis verzuchtte je: LOOP gewoon in de gang, oké?! Je gaat NIET rennen, en je roept al helemaal mijn naam niet!!
Jouw mentor van dat jaar adviseerde een SoVa-training, en dat ging je doen. Je ging er trouw heen, maar naar eigen zeggen had je er niets aan. Ach, baat het niet, dan schaadt het niet. 

In de vijfde vond jij meer en meer je draai, en was het moment ook daar, dat je letterlijk boven me uit groeide. Je draaide lekker op school; je had mijn oude Engelse docent als mentor, terwijl ik hem in mijn tijd al bejaard vond! Je ging meer online gamen met jongens uit je klas. In het begin keek ik nog wel mee, maar al snel liet ik je je gang gaan. Dit ging goed, en leuk; ik hoefde me hier geen zorgen over te maken.
Je had schoolexamens, en dat ging eigenlijk ook wel goed.
Typerend voor jou werd toch wel het ophalen van je schouders gevolgd door een ‘tsja’. Heerlijk nietszeggend. Minder leuk was het, als ik het deed als jij iets vroeg.

Tsja….

In de zesde…. Ja, jeetje, je bent de ‘grootste en oudste’ van de school.
Je weet wat je wilt: je wilt van school af!
Je wilt natuur- en sterrenkunde gaan studeren.
We verdiepen ons in open dagen, in meeloopdagen, in universiteiten, etc.
Die meeloopdagen vind ik een goed fenomeen, maar ik vond het ook doodeng. Jij was daar makkelijker in, zag niet de beren op de weg die ik wél zag.
Je groeide, letterlijk en figuurlijk. Er werd geleerd voor schoolexamens. In jouw ogen leerde je veel en lang. Ik dacht vaak: ben je nu al klaar? Zei dat ook wel eens, maar je cijfers stonden aan jouw kant.
Je staat er goed voor; de inschrijving voor “Leiden” is gedaan.
Je zit naast me, gebogen of hangend, luisterend naar een filmpje met één oortje in, want dat is de afspraak: als er iemand thuis is, één oortje in, zodat we nog contact kunnen maken. Morgen begin je aan je centrale examens. Acht examens liggen op je te wachten. Daarna is het wachten op de uitslag die op 14 juni zal volgen. Jij maakt je niet druk, ik ineens wél.
Al die jaren flitsen door m’n hoofd, al die emoties flitsen door m’n hoofd.
Mijn lieve, ‘kleine’, oudste kind, vol vertrouwen je examen in, op weg naar een volgende fase in je leven.

 

Geplaatst in Familie, Hoe het is ..., Hoe het was ... | Tags: | Een reactie plaatsen

Jaaroverzicht 2016

En dan op de valreep van 2016 tóch nog een jaaroverzicht schrijven, en heel diep nadenken, wat er allemaal gebeurde. Genoeg natuurlijk. 😉

2015 sloot af met een ‘balletverhaal’.
Op de eerste drie dagen na de kerstvakantie kreeg dat een vervolg: middelste ging de balletlessen meedraaien. Maandag en dinsdag nam zijn paps voor z’n rekening, omdat ik moest werken, en woensdag ging ik met hem met de trein.
Hij had het enorm naar z’n zin, en wat een geweldig gebouw is dat KonCon. Weliswaar ‘wat’ gedateerd, maar meteen een thuisgevoel.
En toen begon het grote wachten.
Inmiddels had middelste definitief besloten te stopen met turnen, ongeacht wat de uitslag van het meedraaien zou zijn.
Oudste was druk met zijn eerste schoolexamens. Dát is toch wel even andere koek: dit zijn toetsen die meetellen voor het eindexamen. Tot overmaat van ramp was hij ook nog ziek, en werd ik door school gebeld dat hij naar huis zou komen. Hij had het wel geprobeerd, maar het was niet gegaan.
Middelste én jongste hadden hun proefwerkweek.
Ik maak me hier altijd drukker om dan zij doen. Tegen de tijd dat ze examen hebben gedaan zal het wel over zijn.
Op 15 januari zou middelste afscheid nemen van turnen, en ondanks dat het verdrietig was, werd het een hele mooie dag, want ik kreeg ’s middags een telefoontje van het KonCon: MIDDELSTE WAS AANGENOMEN!
We waren met z’n allen behoorlijk door het dolle heen!
Meer hierover is hier te lezen.

In februari stonden er veel culturele uitstapjes op het programma.
Jongste had een studiedag en met hem bezocht ik Teylers museum, gevolgd door samen lunchen bij Pieck. De week daarna had middelste een studiedag, en deed ik hetzelfde met hem.
Ook bezochten we voorstellingen in de Meerse van Percossa en Ali B.
Én ‘we’ hadden onze ‘sushidoop’ bij ShabuShabu. De jongens gaven aan niet van sushi te houden, en daarom daar niet te willen eten. Oké, dus gingen we er eten. 
Ze vonden het nog lekker ook, want er is natuurlijk niet alleen sushi te eten.
Februari had een extra dag! De dag waarop middelste begon, zonder vakantie te hebben gehad.

Maart begon voor oudste, jongste en mij dus met vakantie.
Middelste vond snel zijn draai met reizen, en wij wenden er ook snel aan.
In maart ging ik opnieuw fulltime werken, omdat mijn duo werk ging doen, wat beter bij haar paste. Wat een goed en dapper besluit, als je al 12 jaar juf bent!
Ik ging met oudste naar een beroepenmarkt om te gaan kijken welke studies hij leuk zou vinden, en niet geheel onbelangrijk: met welke studie hij ook ‘echt’ iets kon worden.
Jongste ging naar Londen. Een hele week! Speciaal hiervoor hadden we een rekening geopend, zodat hij zelf kon gaan pinnen. Bij hem was het allemaal nét even anders, omdat hij nog 11 was. Het was een vol en druk programma, en in een gastgezin verblijven was ook even andere koek, maar hij sloeg zich hier dapper doorheen. Groot voordeel was dat hij niet alleen in het gastgezin verbleef.

April was voor mij een spannende maand, omdat ik m’n hypotheek ging overzetten/aanpassen. Met mijn financieel adviseur ging het een beetje mis, en zo nam ik het heft zelf in handen.
Best spannend om dat in m’n upje te regelen, maar BLG bleek een fijne partner.
Oudste ging deze maand naar Berlijn. Goh, ik ging vroegah naar Terschelling. (Wát een hel was dat!)
Verder deze maand veel bezoekjes aan ortho.
Middelste had zijn eerste studioavond en studiomiddag, en zo konden wij een klein stukje zien, van wat hij al geleerd had. Wij waren onder de indruk!
Koningsdag zijn we voor het eerst thuis gebleven: het was zó ontzettend koud, dat we heerlijk met familie voor de buis hebben gezeten, en geen poffertjes op de Grote Markt aten, maar poffertjes van Appie op de bank. Oók leuk!
Aan het eind van deze maand gingen de jongens ook met hun paps en vriendin naar Sardinië.

Mei begon voor mij dus als Rémi. Maar, ik werd weer aardig door de kindloze dagen heen geholpen. Lunch, bezoek aan Teylers, geknipt, met m’n zusje naar Amsterdam, naar Lien en Giel, een vriendin werd 50, en toen waren de jongens weer terug.
Deze maand nam ik mijn ouders ook mee naar Ratatouille: vadermoederdagcadeau. Lunchen op sterrenniveau.
Middelste had deze maand een voorstelling van de balletschool in de Haarlemse schouwburg. Wat straalt hij op zo’n podium. Wat goed dat we deze keuze gemaakt hebben. Het turnen mist hij niet, en ik -eerlijk gezegd- ook niet. Geen seconde. Grappig hoe dat gaat….

In juni kwam ik bij de Appie in het dorp mijn middelbare schoolvriendin tegen. Grappig dat je bij elkaar in het dorp woont, maar elkaar niet ziet of tegenkomt.
Een paar weken hiervoor was ik haar jongste zoon bij mij voor de deur tegen gekomen. Daarna had ik een paar keer zes nummers in m’n hoofd die ik niet kon plaatsten. Dat bleek haar huistelefoonnummer van vroegah te zijn. We spraken af, spraken wat dingen uit, en we kletsten meteen weer alsof er geen 11 jaar tussen gezeten had. Grof gezegd: twintig jaar vriendinnen, tien jaar niet, en nu gewoon weer wel.
Jongste ging lekker met tennis en op school. Begint wat meer de lucht in te gaan, maar blijft natuurlijk nog steeds een kleintje. Dubbel belast met laat-groeiende-ouders.
Middelste had de voorbereidingen voor zijn eindvoorstelling.
Oudste had opnieuw schoolexamens, en ook nu maakte ik me weer drukker dan dat hij deed. Stel je dat als volgt voor:
Ik: Zit je een beetje op schema?
Hij mompelt wat.
Ik: Kan ik je ergens mee helpen?
Hij stoot wat klanken uit, en haalt zijn schouders op.
Hieruit moet ik opmaken dat het goed met hem gaat, en dat ik me geen zorgen hoef te maken.
Tsja….
(Ook zo’n geliefde term)
Hij deed deze maand ook examen Chinees. Op zijn school was er gestart met een pilot Chinees, en oudste deed daar aan mee. Toegegeven: niet vrijwillig. 😉

Juli startte met de eindvoorstelling van middelste. Hij deed met Spaans een heel stuk mee, en stond als enige jongen (want de enige in zijn klas) te stralen. Wat fijn om je kind zó op zijn plek te zien.
Na een voorstelling hadden we samen een gesprek met de directeur en adjunct-directeur over de vorderingen. Hoewel hij een behoorlijke achterstand heeft, doet hij het toch goed. Als hij in december zijn balletrapport krijgt moeten we daar niet van schrikken, want daar zullen cijfers rond de zes op staan. De kinderen krijgen eigenlijk meer te horen dat/als er iets niet goed is, dan dat ze horen wat er wel goed is.
Hmmm… Tsja, ik vind daar wat van, maar zweeg wijselijk.
Jongste en oudste hadden een week na middelste vakantie. Allebei een prachtig rapport. Jongste bevorderd naar 3 tto vwo, en oudste naar 6 vwo.
ZES vwo! ZESDE! Ja, ik word oud….
Op school namen we afscheid van collega I. die ik enorm zal missen op school.

Augustus begon met vakantie naar Kreta! Ons familie-elftal vertrok dit keer in de middag/avond en genoot 15 dagen lang van zon, zee en zaligheid.
Paps en mams waren 46 jaar getrouwd, wat we met z’n allen vierden.
Terug van vakantie gebruikte ik de kracht van de jongens nog even om de tafels in de klas vast goed te zetten.
In augustus begon ook het ‘gewone’ leven weer.
Ik begon het schooljaar met een nieuwe duo die ik op het hart drukte: je wordt niet zwanger, niet ziek, en je stopt ook niet met werken. 😀
De klas bleef hetzelfde: druk, pittig, maar zó ontzettend leuk!
Mijn dagen veranderden, dat was even wennen, maar ook fijn om het aangesloten aan het weekend te hebben.

September is de maand van de feestjes. Vriendin verjaart, evenals zusje, zoon van vriendin, oudste prinses, en onze jongste telg natuurlijk! 12 jaar. Bijna een tiener!
Deze maand begon ik ook met de opleiding tot talentbegeleider. Veel werkt, intensief, maar wel leuk.
Deze maand was er ook een inspraakavond van de gemeente in verband met het jop bij ons voor de deur. Voor wie het niet weet: een jop is een jongeren ontmoetings punt/plaats. De jongeren waar het voor neergezet is, gedragen zich redelijk keurig. De anderen groepen daarentegen maken er een sport van om rond middernacht of later zo hard mogelijk weg te scheuren met hun brommers. Da’s een keer niet erg, en een tweede keer ook niet, maar als het elke dag/nacht is, dan wordt het behoorlijk vervelend, en verstoort het je nachtrust.

Oktober begint natuurlijk met de verjaardag van middelste die 13 werd! De tweede tiener in huis! Middelste stond deze maand ook in het middelpunt. Ik ging met hem naar Londen. Eigenlijk zouden we in de meivakantie gaan, maar toen ging hij naar Sardinië, dus werd zijn 12e verjaardagscadeau in deze vakantie verzilverd. Zijn verjaardagscadeau voor zijn 13e verjaardag was het bijwonen van de musical Charlie and the Chocolatefactory.
Londen dus. Ik ben al vaak naar Parijs geweest, en daar ligt mijn hart ook echt. Dacht ik. Ik ben verliefd geworden op Londen. Wát is Londen een geweldige stad!
We hadden een hotel op steenworp afstand van Hyde Park, en zagen vele eekhoorntjes lopen, en dan Tower Bridge! WOW! Ik hou écht van de Eiffeltoren, maar dit!! WOW! Op slag verliefd! En toen moesten we het House of Parliaments nog zien, en, en, en….
Kortom: we hebben een wereldtijd gehad, en ik ga zeker nog terug naar Londen!
In november zag ik oudste veel leren, en zowaar een gamestop inlassen. Dat wierp z’n vruchten af: het was heel gezellig thuis én hij haalde hele hoge cijfers voor zijn schoolexamens.
Jongste had een excursie naar Ieper, waar zijn school een krans gelegd heeft voor de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog.
Middelste had zijn podiumavond en -middag, en ik ging met zusje, tante en hoogzwanger nichtje heen. Ik heb met open mond zitten staren toen middelste zijn modern ballet deed. Ik vroeg zusje nog: is dat mijn kind?!
Oudste werd deze maand 17! Z e v e n t i e n !!
Helaas begaf de vaatwasser het deze maand ook.
Dat is inmiddels de 3e die in de keuken geplaatst wordt. Daar waar in 17 jaar tijd verder niets gesneuveld is, is dat met de vaatwasser wél zo. Het is niet anders, en ik wil ‘m ook écht niet missen! De jongens trouwens ook niet, haahaa…..
Op de 24e beviel mijn nichtje op haar uitgerekende datum van een prachtig meisje.
De oom van mijn vader kwam te overlijden, en hoewel het een verdrietige gebeurtenis is, zie je op een begrafenis ook familieleden die je lang niet gezien hebt. Grappig ook om te zien, hoe bij tantes van mijn vader duidelijk ook mijn bouw naar voren komt. Genen, fascinerend.

En zo kom ik na 1800 woorden aan december toe.
Allereerst natuurlijk het sinterklaasfeest wat wij vieren met pakjes en het opzetten van de kerstboom.
Vriendin en ik hadden besloten om op tweede kerstdag naar Londen te gaan. Waarom niet?! Haar kinderen naar hun vader, de jongens naar hun vader. Wat let ons?!
Eerst deden we nog een avondje Notting Hill. Ach, wat een heerlijke film toch! ❤
Oudste ging met zijn vader kleren kopen voor het kerstgala. Weer een nieuwe fase, maar tegelijkertijd een afsluiting van een fase.
Ik ging naar de kapper en liet mijn haar halveren én rood verven. Was m’n haar zó zat, dus echt even iets nieuws, en dat is heel fijn.
Jongste heeft informatie over het kiezen van een profiel. Het wordt een NT/NG pakket, en dan gaan we nog kijken, of hij Latijn zou kunnen houden, en daar examen in zou kunnen gaan doen.
Middelste heeft zijn balletrappor gekregen, en daar prijkte één 5 op voor techniek van ballet. Simpelweg omdat hij bepaalde dingen nog niet automatisch doet. Verder zessen, zevens en zelfs twee achten! Hij was zelf niet zo tevreden, maar zijn paps en ik stonden van oor tot oor te stralen en blij te wezen met dit resultaat.
Deze maand werd ik 46, en ga ik op weg naar de 50! Ik vond Sarah altijd al een leuke naam!
Tweede kerstdag dus naar Londen, en de verliefdheid gaat wel over in Liefde!
Wat een heerlijke stad. Dit keer ook een bezoek gebracht aan -uiteraard!- Notting Hill. Wát ontzettend leuk en gezellig daar.
Weer thuis natuurlijk alleen maar de Top 2000 geluisterd, en zo brak vandaag de laatste dag van 2016 aan. Ik ging bij en met m’n paps en mams appelflappen maken, en besloot tóch nog een jaaroverzicht te maken. Tradities moet je tenslotte in ere houden, nietwaar?!

2016 was een mooi jaar voor mij. Mooie dingen, en minder mooie dingen. Fijne dingen, en verdrietige dingen. Voor 2017 wens ik iedereen veel geluk en gezondheid, en tot volgend jaar!

Geplaatst in Familie, Hoe het is ..., Hoe het was ... | Een reactie plaatsen

Begin

En dan is zo ver: een heel bijzondere dag voor een heel bijzonder kind!
Vandaag, op schrikkeldag 2016 startte middelste op de School voor Jong Talent behorend bij het Koninklijk Conservatorium.
Da’s een mond vol, en we hebben er ook de mond vol van! 😉
Na vijf maanden twee uurtjes balletles per week, is middelste vandaag dus gestart met klassiek ballet! 12 uur per week op het rooster, en wat daar dan nog aan extra’s bij komt.

Na een positieve uitslag op 15 januari hadden we op 27 februari een gesprek met de directeur van de SvJT. ’s Morgens eerst nog voor controle naar de ortho, en met de trein van 12.08 op weg naar Den Haag.
We hadden om 13 uur een afspraak, en we waren precies op tijd: goede verbinding, en een fijne taxi van (o)paps.
Er lagen twee opties.
Eerste optie was: volgend schooljaar starten.
Tweede optie was: starten in 2 havo, en dan de balletlessen met de brugklassers meedoen, en volgend schooljaar in 2 havo blijven.
Al pratend kwam mijn optie naar boven: starten in de brugklas, zodat middelste maar aan één groep hoeft te wennen. Immers: starten in de 2e, en dan wennen aan die klas, en dan volgend schooljaar opnieuw wennen aan een groot deel van je klas.
Het werd de derde optie!
Dus, van tweedeklasser naar brugger, met heel veel ballet, maar ook allemaal nieuwe methodes! Ik vond het niet zo’n slecht idee, en middelste was het helemaal met mij eens. Die vond het meteen de beste optie!
En dat voelt ook goed: niet op je tenen lopen met de stof, maar rustig starten, en kunnen wennen aan de veranderde omgeving en lesstof.
Toen we terug waren uit Den Haag hebben we allebei even een tukje gedaan: veel indrukken, veel om over na te denken, ennnnn….. ’s Avonds stond het ballet van de staatsopera van Tatarstan met Sleeping Beauty op het programma.

Vrijdag de 29e was de medische keuring, en daar ging middelste met zijn paps heen. Ook dat was allemaal goed, en zo stond niets plaatsing in de weg!

Op 18 februari gingen we opnieuw samen naar Den Haag om rondgeleid te worden. Wij hadden namelijk nog niet heel veel van het gebouw gezien, en ik vond het toch wel fijn te weten, waar mijn mannetje zijn lessen zou gaan volgen.

Ondertussen werd het afscheid van zijn geweldige klas echter en echter….
Het afscheid kwam dichterbij, en middelste werd wat teneergeslagen en somber op momenten. Het wás allemaal natuurlijk ook geen kattenpis!
Zomaar ineens blijk je ontzettend goed te zijn in ballet, en kun je elke dag dansen. Dát wat je het liefste wilt, maar dan dus ook afscheid nemen.
We gingen op een zondag naar de Action (kost geen drol! 😉 ) en daar kochten we een afscheidscadeautje voor zijn klasgenoten: een potlood met gekleurd gummetje en rubber bandje. Daarbij nog een houten vlaggetje of hartje met persoonlijk tekst erop. Niet bij iedereen lukte dat even goed, maar dat hoefde ook niet. Immers, ik had er al de namen opgeschreven, en erachter “bedankt voor de leuke en fijne tijd. Ik ga jou en onze klas missen”. Behalve bij D. daar hoefde dat niet opgeschreven te worden. Middelste en hij klikten he-le-maal niet!

Tsja, en toen kwam met rassen schreden 25 februari dichterbij: de laatste dag op het Haarlemmermeerlyceum.
In de loop van de week had middelste al een groot deel van zijn boeken op school gelegd, zodat ik nog maar een klein deel hoefde mee te nemen als ik zijn cadeautjes kwam brengen.
Mentor van middelste was niet op school; die zat ziek thuis na een operatie.
Hij kon afscheid nemen bij zijn biologiedocente, en dat was ook wel mooi memorabel: de enige waarbij hij ooit -terecht!- een gele kaart had gekregen.
In de pauze leverden wij z’n boeken in, én laptop, maar….. Middelste zou middelste niet zijn, als hij niet tóch nog iets vergeten was: z’n oplader! Zucht…. 😀
Dát zou dan na de vakantie wel komen.

Tegen vier uur was middelste thuis, en toen was het dan echt over en uit.
De klas had nog een verrassing voor ‘m gehad: toen hij bij mentoruur kwam, was de hele klas versierd met slingers en ballonnen, en kreeg hij ook cadeautjes, waaronder stuiterballen. Middelste werd door zijn mentor ‘stuiter’ genoemd, omdat hij zo lekker druk was en door de gangen en klassen stuiterde.

We zijn samen even op de bank gaan zitliggen, en toen was het ineens stil….
En daar waren de tranen…
En dat luchtte op!
En dat mocht natuurlijk ook!

Vanmorgen was het dan zo ver: om kwart voor acht stond mijn mams voor de deur. Middelste had aangegeven het toch wel fijn te vinden, als ik zou meerijden naar Den Haag. Reizen in de spits is tóch even anders. We hadden wel een plekje om te zitten, maar niet naast elkaar. Dat kon bij Leiden wél. Middelste had toch wel wat plankenkoorts, dus ben ik ook met ‘m meegelopen naar school. Wat kan ons het schelen, als anderen dat raar vinden! Wij willen het. Dus.
Ook dat was wel even fijn, want zo kon ik nog even zien, hoe aardig hij opgevangen werd. Hij had zijn tas bij een tafel gezet, en leverde het bioboek en zijn werkstuk in. Jawel, gewoon dit weekend gemaakt. Ik zou er zelf een 8 voor geven. 😉
Bleek dat hij het pas in periode 5 hoefde te maken! Ja, euh, dát had je niet gezegd, mevrouw! Magoed, het kan maar af zijn! 🙂 En daar waar hij z’n tas had neergezet, bleek hij alleen te zitten, dus een klasgenootje zei: kom je bij ons zitten, dan schuiven we je tafel er even bij….
Kijk, dát is een fijn begin!
Doordat ik meeging kon ik ook een kluisje voor hem regelen, en hem -buiten het zicht van z’n klasgenoten- nog even een dikke knuffel geven toen we naar zijn kluisje liepen.
Hij ging terug naar de klas, en ik ging terug naar het station….

Er spelen natuurlijk honderdduizend gedachten door je hoofd. Lang leve de mobiele telefoon! Makkelijk even een paar sms’jes te sturen.
De dag vorderde, en middelste was geen moment uit m’n gedachten: hoe zou het gaan, zou hij z’n weg kunnen vinden, hoe zal de terugweg gaan….

En zoals altijd: de tijd gaat gewoon voorbij, en voor je het weet, moet je de deur uit om hem weer op te halen.
Dan sta je op het station en komt middelste stralend aangelopen met een klasgenootje.
Het was een leuke dag! Sommige dingen wel wat onwennig, maar leuk!
En, heel veel zin in de dag van morgen!

Geplaatst in Familie, Hoe het is ... | Tags: | 4 reacties

Afscheid en begin

Ja, en dan is het zo ver: er is afscheid van turnen genomen.
Na vierenhalf jaar valt het doek om helemaal voor ballet te gaan….

In augustus 2011 begon middelste met turnen in een gymzaal in Pax, bij SV PAX.
Hij mocht al heel snel in Nieuw Vennep een keertje met een plusgroepje meetrainen.
We kregen te horen, dat middelste daar niet hoorde, en dat hij naar de selectie in Haarlem mocht.
Opeens zaten wij in een mallemolen van 3x per week naar Haarlem op en neer zodat middelste in het Kennemer Sport Centrum kon turnen.
Gelukkig kon er snel een carpoolschema gemaakt worden, zodat middelste door anderen gebracht werd, en door ons weer opgehaald, waarbij wij de andere kinderen dan weer thuis brachten, of op een afgesproken plek.

Middelste vond het vanaf dag één geweldig in het KSC. Leuke kinderen in zijn groepje, en in de zaal ook oud-IJwegschoolleerlingen A. en C. , die ik beiden goed kende.
Middelste moest even wennen aan zijn trainster, maar na een paar weken, mocht niemand (ooit meer) iets negatiefs over haar zeggen. Offff….. had dat nou te maken met al die Twixen die middelste als beloning kreeg??
Van drie keer per week werd het al snel vier keer per week, en zo reed ik 3x per week naar Haarlem en weer terug. In het begin gingen jongste en oudste nog mee. Daarna bleef oudste alleen en ging jongste nog mee. Oudste vond ik nog te jong om de verantwoordelijkheid voor zijn jongere broertje dan ook te dragen.

Toen kwam het bericht dat er een topsportcentrum in Hoofddorp gebouwd zou worden: het huis van de sport! De bouw en oplevering kon ons niet snel genoeg gaan.

Op de dagen dat er ’s avonds geturnd werd, at middelste tussen de middag warm. Dat was best wel eens een gepuzzel met: wat gaan we eten, is het goed als kliekje?
Maar ook: ongezellig. Samen eten was toch altijd een fijn rustpunt. Ook om even de dag door te nemen. Dat viel nu drie avonden per week weg….
We ondervingen het -deels- door op woensdag tussen de middag warm te eten, maar toen oudste naar het voortgezet onderwijs ging, kon dat niet meer.

Er werd natuurlijk ook meegedaan aan wedstrijden. Middelste zat nog maar nét op turnen, toen hij in november aan het NTC mocht meedoen. Dat was die keer in Veldhoven, en middelste zou een vloeroefening gaan doen. Met zijn hypermobiliteit was een split en spagaat geen probleem. Het team werd eerste!
En dat gebeurde het jaar daarna, en daarna ook. Elke keer was er een podiumplek!
Mooie momenten, maar ook verdrietige momenten: een val van brug bleek z’n Waterloo bij de Nederlandse kampioenschappen. Toch werd hij in de meerkamp zevende van Nederland, en twee zilveren en een bronzen plak bij de toestelfinales.
Gemeentelijke medailles vielen hem ook ten deel….
En toen…. Toen kwam de klad erin…. De trainerswissel en samenstelling van de -deels- nieuwe groep deed middelste geen goed.
De “klik” met de nieuwe trainer was er niet, er ging heel veel aandacht naar één kind in de groep, en middelste werd niet op een fijne manier benaderd en gestimuleerd. Vele gesprekken volgden, maar er gebeurde en veranderde eigenlijk niets.
Nu zijn wij niet van het opgeverige type, dus bleven we volhouden, maar toen was het punt van stoppen al meer in beeld gekomen.
Middelste wilde toch nog door, ondanks opnieuw een lager niveau te moeten gaan turnen.
Toen kwam ballet om de hoek kijken. De zaterdagtraining werd vervangen door lessen klassiek ballet, en middelste was verkocht. DIT was wat hij wilde: dansen.
Dat heeft hij altijd jammer gevonden aan turnen: het was niet op muziek.
En eigenlijk kwam het niet meer goed met het turnen. Z’n motivatie was weg, en kwam ook niet meer terug. We hadden het er regelmatig over: als je stopt met turnen, wat zou je dan missen? Zijn antwoord: F. zijn eerste trainster.
Tsja, dát is natuurlijk geen reden om te blijven turnen….
Vanaf september nam hij elke week een beetje afscheid. Minder zin, minder progressie….
Voor en na turnen wat somber. Voor en na ballet vrolijk en al dansend de kamer rond.

Eind november 2015 was er met ballet een dag voor de positiediploma’s. Kom daar bij turnen maar eens om, diploma’s! 😉 De eigenaresse van de dansschool riep mij even apart: dit is wel conservatoriummateriaal hoor.
Euhhh….. Zeker omdat het een jongen is?!
Nee, niet omdat het een jongen is, maar omdat hij goed is. Vind je het goed, als ik contact opneem met de Balletacademie en het Koninklijk Conservatorium?
Ja. Tuurlijk.
Begin december gingen we extra foto’s maken voor “Amsterdam”.
Op 7 december werd ik ’s avonds door de balletacademie gebeld: of middelste woensdag mee kon komen doen.
Goed. Oké. Gelukkig heb ik net die dag vrij. 
Op 9 december was het dan zo ver: ruim twee uur meedoen. Aan het eind zou dan direct bepaald worden, of hij aangenomen werd.
Dát bleek praktisch niet te kunnen. Middelste zit in 2 HAVO, en zou dan bij jongens in de klas moeten komen die al 3 en 4 jaar les hebben. Geen optie. Qua fysiek zou hij in groep 8 geplaatst moeten worden, maar ook dat was geen optie.
De teleurstelling was wel even groot, maar realistisch bekeken, wisten we ook wel, dat de kans tot toelaten minimaal was. Immers: hij is te laat met dansen begonnen.
Op 12 december was er een auditie bij het Koninklijk Conservatorium, en daar ging middelste heen. Samen gingen wij met de trein, én Google Maps. 😉
Vanaf Den Haag CS is het maximaal 10 minuten lopen naar het Koninklijk Conservatorium. Rechttoe, rechtaan. Op de terugweg hadden we niet eens de navigatie nodig! 🙂
Toen was het wachten op de uitslag. Die zou, aan het eind van de daarop volgende week, per post komen. Per post?!?! Kan dat niet per mail?!
Nee, dus. Gewoon lekker per post.
We rekenden op vrijdag of zaterdag, dus de verrassing was groot toen er woensdag de 16e een flink zware envelop van het Koninklijk Conservatorium op de mat viel.
Ik wachtte nog even met vlees bakken voor middelste, en samen maakten wij de envelop open, en lazen het goede nieuws: auditie goed verlopen, mag drie dagen meedoen!
WOW!!!!!!!!
In de tweede week van de kerstvakantie kwam de mail: 4, 5 en 6 januari kon middelste meedoen met groep IIIA. Gauw, gauw even wat zaken geregeld. Gelukkig kon ex-genoot op maandag en dinsdag naar Den Haag, en deed ik dat op woensdag. Opnieuw gingen we met de trein, en konden we ook weer in 1x de weg vinden.
Middelste vond het geweldig, en had graag nóg meer dagen meegedaan.

Los van dit alles kwam het besluit te stoppen met turnen toch nog redelijk snel en onverwacht. Er moest een beslissing genomen worden, en die is genomen.
Dat geeft rust, maar ook weemoed.
We kijken terug op vierenhalf jaar turnen met heel veel mooie momenten, en ook minder mooie momenten, zoals de laatste anderhalf jaar. Maar, wij merken (aan middelste) dat die momenten nu al naar de achtergrond verdwijnen.

Op donderdag hebben we cadeautjes voor de trainers gemaakt, en een afscheidscadeautje voor de teamgenoten.
Op vrijdag zou dan de laatste training zijn.
Een uur voor de training begon ging de telefoon: niet een bekend nummer, maar wel een nummer uit Den Haag.
Ik nam de telefoon op, en ja, het was S. van het KonCon: ik heb goed nieuws.
Daarop zei ik: Méén je dat nou?!?!
Ja. Ze meende het: middelste is AANGENOMEN!!!
Mét een slag om de arm van de medische keuring natuurlijk.

Hoe het verder gaat, weet ik op dit moment nog niet, maar de cirkel is rond: afscheid van turnen, nieuw begin met ballet.

Geplaatst in Hoe het is ..., Lief en Leed | Tags: , , | Een reactie plaatsen

2015

2015

 
Ook weer een jaaroverzicht waarvan ik voor de eerste helft verwijs naar mijn weekblogs.
 
Beginnend bij juli dan: we gingen op vakantie naar Kreta!
Mijn paps werd 65, m’n ouders waren 45 jaar getrouwd. Feest op feest, en wat heerlijk om het zo te kunnen vieren.
Wij zaten voor het eerst in een ander appartement, en dat beviel erg goed.
Eén klein minpuntje was de kakkerlak die op een ochtend onze kamer met een bezoek vereerde. Euh…. HELP!!! Tsja, wat te doen? Ik heb een glas over ‘m heen gezet, en ben gaan bedenken wat te doen.
Eerst maar eens ontbijten….
Toen liep E. langs, zoals wel vaker als wij zaten te ontbijten.
E en M zijn oude buurtjes en vrienden van mijn ouders, en komen ook al jaren met hun twee mannen in Malia.
E bleek dus mijn reddende engel en HELD!
Stukkie wc-papier en wég was de kakkerlak!
Eeuwige dankbaarheid valt hem ten deel.
Je kunt het rotter treffen met mij. ;-P
 

In augustus gingen de jongens met hun paps en vriendin op vakantie.
Ik ging een weekend mee varen met M en S en het was heerlijk weer. Zij probeerden mij nog over te halen te zwemmen. Rare mensen hoor! 😉
We gingen naar Volendam en haalden herinneringen op, aan de tijd dat S en ik als kind daar kwamen, en dat de Dijk in mijn herinnering ki-lo-me-ters lang leek. Ook weer bijna in ons broek gepiest van het lachen. Kortom: return to memorylane.
Ik had deze keer wat meer geluk qua tijd zonder de jongens doorbrengen, want de laatste week, was de laatste week van de vakantie, en voor mij volop voorbereidingen treffen voor het nieuwe schooljaar. School is de beste plek, om niet aan je eigen kinderen te denken.
Dit jaar niet meer fulltime, maar drie dagen, en met een nieuwe duo.
Het was wennen aan deze klas. Ik miste mijn oude klas, die ik natuurlijk twee jaar gehad had.
Oudste begon in 5 VWO. Best een gek idee, al zo’n groot kind! Want, jawel hij groeit de pan uit. Zijn oma en moeder al lang voorbij, zijn tante voorbij, zijn oom benadert hij. Opa en vader duurt nog wat langer.
Middelste ging fluitend naar 2 HAVO Dalton. Bijna dezelfde klas.
Jongste ging met gemak naar 2 VWO TTO. En, werd door nieuwe ‘bruggers’ met opluchting begroet: woo, jij bent ook een kleine brugger! Waarop jongste dan zei: met dát verschil dat ik geen brugger ben, en jij wel. 🙂 Dát was dan weer een beetje jammer.
Tennis en turnen werden deze maand ook hervat. Oudste 1x per week, jongste 2x per week tennissen. Middelste 3x per week turnen.
 

In september hadden we allemaal zo’n beetje onze draai weer gevonden.
Ik kon weer door de weeks boodschappen doen, hoefde niet ver van tevoren te bedenken wat we zouden gaan eten.
Ik had van tevoren natuurlijk bedacht, dat ik in ieder geval één dag per week zou besteden aan schrijven en foto’s sorteren.
Tsja, daar is niets van gekomen. Er waren bezoekjes aan de ortho, artsen, etc.
Oudste ging zich oriënteren op universiteiten. Inschrijvingen voor bachelor dagen werden geregeld.
Deze maand startte middelste ook met klassiek ballet. Dit als aanvulling op het turnen, waar hij een divisie lager moest gaan turnen, en waarbij de zaterdag wegviel.
Hij mocht bij twee groepen meedoen: de groep met kinderen uit groep 6, 7, 8 omdat hij daar qua leeftijd nog onder valt, en met de groep 12+ omdat hij daar al een les mee had gedaan, en op school ook met 12+ in de klas zit.
Middelste bloeide helemaal op. We kochten speciale kleding voor ‘m, en als hij danste was ik in de klas bezig.
Dan hadden we natuurlijk ook de nodige feestjes deze maand. Zusje werd 32, jongste werd 11 en de oudste prinses werd 7.
 

Oktober start natuurlijk altijd met de verjaardag van middelste. 12 jaar alweer! Het verhaal van zijn razendsnelle geboorte verveelt hem nog steeds niet. En ach, het blijft natuurlijk ook een mooi verhaal dat hij bijna op de badkamervloer geboren was. (voor wie eigenlijk? 😉 )
Ik had het druk met de MR, bezocht de MR/GMR avond, ging op kraamvisite bij een prachtig meisje, sprak af met oud-collega’s en had helemaal m’n draai in de klas gevonden. Dit bleek alweer een erg leuke klas te zijn!
In de vakantie bezochten we Teylers museum nadat we bij de tandarts geweest waren, en aten we bij M en S, mijn tante en oom, en waar de jongens zo dol op zijn. Mooie herinneringen gemaakt.
Oudste ging deze maand solliciteren bij ‘onze’ Appie, en werd aangenomen! Jawel, er gaat geld verdiend worden, en gezelligheid met collega’s ervaren worden. Nou ja, dat hopen we natuurlijk.
Middelste sprak af met zijn vriendinnetje toen ze bij haar vader was. Zij woont in Londen en zit op de Royal Ballet School of London.
Jongste deed een aantal keer mee met de tenniscompetitie, en had het naar z’n zin.
 
November startte met het vieren van alle drie de verjaardagen. Niet meer 2-in-1, maar 3-in-1.
J. had wederom een prachtige taart gemaakt met het thema Halloween. Angstaanjagend lekkere taart!
Met oudste ging ik naar InHolland voor informatie over diverse studies. Een studie als natuur- en sterrenkunde zegt mij echt helemaal niets. Iets met natuurkunde en iets met sterrenkunde, en kun je daar dan werkelijk ook iets ‘echts’ mee worden?!
Dat kan. 😉 Zijn paps ging met hem naar de bachelor dag van de VU/UvA.
Oudste maakte zijn uurtjes bij Appie, en dat was af en toe wel even wennen. Zeker als je langer moet werken, dan ingepland. Hij werd ook 16 deze maand!16 voelt (althans voor mij) nog wel magisch, maar je mag eigenlijk niets meer, als je het vergelijkt met vroegah.
Deze maand was ook de TTO Teaparty van jongste. Hierbij worden toneelstukken opgevoerd. In het Engels. Oef. Ik vinnut nie so leuk…. De helft was ook nog eens onverstaanbaar, maar jongste had het naar zijn zin, en had heerlijke wraps met zijn paps gemaakt.
Middelste bloeide deze maand meer en meer op door zijn ballet. In de kamer worden pirouettes gemaakt, en hij slaapt weer veel beter. Bijna geen bedhoppen deze maand. Aan het eind van de maand werd er gedanst voor positiediploma’s.
Kom daar bij turnen maar eens om: diploma’s. 😉
We mochten er de hele les bijzitten, en dat was erg leuk om te zien. Middelste is de enige jongen, maar dat maakt hem niks uit. Je ziet in zijn groep wel meisjes waarvan je denkt: joh, ga jij lekker op hockey, magoed, ze hebben het naar hun zin.
Aan het einde van de eerste les moest ik even wat uit de klas halen, en toen ik terugkwam zei de eigenaresse van de dansschool: heb je even?
Ja hoor, tuurlijk.
,, Dit is wel conservatoriummateriaal hoor.’’
Euh, owh, oké. Ja??
Nou, ja, dus.
Hoe middelste beweegt, hoe hij lesstof oppikt, zijn gevoel voor muziek is uitzonderlijk.
Dat komt natuurlijk omdat hij een jongen is.
Neeeee, dat komt niet alleen maar omdat hij een jongen is.
Of ik het goed vond, dat ze contact ging opnemen met de Balletacademie in Amsterdam en het Koninklijk Conservatorium in Den Haag.
Ja. Oké. Tuurlijk.
Thuis maar eens even gegoogled.
Middelste moest bijna huilen van geluk, toen ik ’t hem vertelde. 🙂
 
Wat hou ik toch van de maand december! Alhoewel, nee, ik hield van deze december. Loeidruk, maar oergezellig met de jongens!
We hadden natuurlijk Sinterklaas, en tijdens het vieren van pakjesavond op 4 december hebben we ook meteen de boom opgetuigd. Nieuwe traditie is geboren! 😉 De jongens hebben me ook heel erg verrast met hun cadeautjes. We hadden afgesproken dat zij elk ook een cadeautje voor mij zouden kopen. Oudste had mij prachtig om de tuin geleid door te zeggen dat hij aan een project moest werken, maar stiekem naar Stevens was gegaan. Middelste en jongste togen samen naar het dorp en lieten zich bij Rituals goed voorlichten over de diverse luchtjes die daar te krijgen waren, en kozen geweldige uit. Daarna gingen ook zij naar Stevens. Gelukkig kon ik ze ook verrassen met mijn cadeautjes. 😉
De oudergesprekken waren, en over oudste hebben wij geen gesprekken gevoerd. Zijn mentor was ziek. Bedenk me nu, dat ik geen herhalingsverzoek heb gekregen. Nou, geen bericht, goed bericht. Gesprek over middelste ging ook goed. Hij stuitert nog steeds, maar wel wat minder. Met jongste gaat het ook goed. Het valt zijn mentor niet op, dat hij zoveel jonger is, dan zijn klasgenoten. Sterker nog, ze vindt hem de klas vooruit en volwassen in zijn reacties en redeneringen.
Tsja, en hij vindt het allemaal een beetje saai; het wordt pas écht leuk als je gaat studeren. Voor die tijd moet je de tijd maar doden. Hmmm…. Misschien toch tijd voor een gesprekje op school.
Oudste heeft zijn draai qua werk zo zoetjesaan wel gevonden. Anderen gevraagd voor hem te werken, en hij heeft ook voor anderen gewerkt, dus dat gaat lekker.
Op school had ik natuurlijk ook het Sintfeest en het kerstdiner, en dat was errug gesellug! Deze klas wordt leuker en leuker!
Ook vierde ik mijn 45e verjaardag.
Deze maand stond eigenlijk in het teken van de rollercoaster die klassiek ballet heet.
Op 3 december gingen middelste en ik naar de dansschool om nog wat foto’s van hem te laten maken door N. zodat ze die naar Amsterdam kon sturen.
Maandagavond 7 december werd ik gebeld of middelste op 9 december 2 uur kon komen meedraaien. Euh, ja, natuurlijk.
Wij togen dus al vroeg met de auto naar de hoofdstad. We waren ruim op tijd, en middelste draaide lekker mee met de groep. Aan het eind van de twee uur, hadden we een gesprek of ze middelste zouden aannemen of niet. Helaas viel dat voor hem niet gunstig uit. Eigenlijk is hij te slim. Hij is in leeftijd natuurlijk nog een achtste groeper/ brugklasser, en hij zou dan in een groep 8 geplaatst moeten worden. Dát is uiteraard geen optie. Schrale troost dat hij niet afgewezen is, omdat hij ‘het’ niet in zich heeft, maar dat hij om praktische redenen niet geplaatst kan worden.
Zaterdag de 12e gingen we samen met de trein naar Den Haag, naar het Koninklijk Conservatorium voor een auditie.
Ik zit compleet in een andere wereld. Iedereen kan dus meedoen aan zo’n auditie, en met slechts drie maanden klassiek ballet les, verwachtten we er niet heel veel van. Middelste had het wel enorm leuk gevonden en erg naar z’n zin gehad.
Terug in de trein fantaseerden we wel even over: wat als je nou door bent?!
Maar, wijs geworden door “Amsterdam” rekenden we nergens op.
De uitslag zou ook pas aan het eind van de week via de post komen.
Het was wel leuk, dat toen we ons meldden, diegene meteen zei: oh ja, jij doet ook aan turnen hè?! Amsterdam en de dansdocent hadden ook al contact met Den Haag gehad over middelste.
Op de dag dat middelste zijn beugel kreeg viel er ’s middags ook een dikke envelop op de deurmat. Middelste, toevallig net thuis, pakte ‘m, en toen wachtte ik maar even met het bakken van zijn vlees, en gingen we samen de brief lezen. Middelste verschoot van kleur, en samen slaakten we even een harde juich: de eerste auditie met goed gevolg afgelegd.
En daarbij een uitnodiging om drie dagen mee te komen doen.
Dát is een goed begin van de vakantie!
En nu is dan de laatste anderhalf uur van 2015 aangebroken.
 
Het was een jaar om met plezier op terug te kijken. Weinig rare dingen, hoewel een decennium alleenstaand best gek is.
Er kwamen nieuwe mensen in m’n leven, en helaas werden sommige vrienden kennissen/bekenden.
Het zal erbij horen: een golfbeweging.
 
Plannen voor 2016?
Eigenlijk niet.
We gaan met z’n allen, het familie elftal, weer naar Malia, en dat is fijn om naar uit te kijken. Verder staan ons ongetwijfeld veel spannende dingen te wachten.
 
Ik wens jullie alle goeds voor 2016 en veel geluk en gezondheid!

Geplaatst in Familie, Hoe het is ..., Hoe het was ... | Tags: | Een reactie plaatsen

Week 40

Jawel, daar is ‘ie dan: de laatste week.
Op maandag deelde ik gewoon nog taakwerk uit, en werd er nog volop gewerkt, hoewel de kinderen best vonden, dat dat de laatste week niet meer hoefde. Tsja, dát ging ‘m niet worden. Stagiaire deed nog een leuke les, en er werd gewerkt aan de Google Doodle. ’s Middags keken we de musical van de buurgroep 8. Na vele malen de liedjes gehoord te hebben, konden we ’t nu plaatsen, en zelfs meezingen.
’s Avonds mocht ik dezelfde groep voor het ‘eggie’ zien.
Ach, en wat deden ze het leuk!
Toen ik tegen tienen thuis kwam, kwam mijn mams ook net aan, en dronken we nog even een rosé in de tuin. Fijn zomerweer! Oudste was ook nog niet zo lang thuis. Die had zijn klassenuitje bij Woodstone gehad. Middelste en jongste waren heel stoer, ruim anderhalf uur alleen geweest. Voor jongste niet zo’n issue, middelste vindt het wat spannender.

Op dinsdag deed stagiaire weer een les filosofie, en dit keer ging het over morele dilemma’s. Mag een arme man een brood stelen, om zijn kinderen eten te geven? was één van de dilemma’s. Heerlijk hoe kinderen redeneren.
Na schooltijd hadden we een teammoment: collega’s die afscheid namen, en een collega die 40 jaar in het onderwijs zit!

Op woensdag was het juffendag, en hoewel ik benadrukt had, dat ik m’n verjaardag al gevierd had voor de kerstvakantie, kreeg ik van heel veel kinderen cadeautjes! Zo kreeg ik een prachtige tekening met een gekleurd armbandje, douchegel, bodylotion, van drie kinderen een Douglasbon van €15,-, van een ander kind van €10,- en van IciParisXL €15,- met een kaart erbij: juf Bianca, je bent geweldig! Kijk, dát is tóch wel heel erg leuk! Die kaart nog meer dan de bon. Klap op de vuurpijl was eigenlijk wel de bon van €25,- om bij Sumo te kunnen gaan eten.
Maar, eigenlijk gewoon ook de kinderen.
Omdat we met taal het project “speelgoed van het jaar” hadden, hadden de kinderen hun favoriete (bord)spel meegenomen.
Zo gebeurde het dus, dat er geen elektronica aan te pas kwam, en er in groepje 1 gekaart werd, in groepje 2 mens-erger-je-niet gespeeld werd, in groepje 3 risk gespeeld werd, in groepje 4 gedamd werd, en in de instructiegroep werd Monopoly gespeeld. Het was supergezellig!
Na schooltijd had ik m’n laatste oudergesprek, en rond half twee ging ik naar huis.
Een uurtje later gingen we naar Haarlem, om naar Ennou?! te gaan, waar we geknipt zouden worden. Jawel, ik eindelijk ook weer eens. Voor het eerst dit jaar. :-0
Tegen vijven waren we weer thuis, en ging middelste gauw naar de Toolenburgplas, waar hij zijn klassenuitje en het afscheid van een klasgenootje had.
Ik ging nog even een tukje doen, en om half zeven toog ik naar de Bokkedoorns om te gaan genieten met C. en W. We werden warm welkom geheten, en weer behoorlijk in de watten gelegd. En, zij hadden speciaal voor ons het menu aangepast, omdat W. en ik het al eerder gegeten hadden. We zaten heerlijk op het terras, en kregen geweldige alcoholvrije cocktails. Op een ‘joh, maak maar wat lekkers’, krijg je dus ook gewoon echt iets heel lekkers!
Wat is het daar een feestje, en wat word je in de watten gelegd. Je voelt je daar zó welkom, en dat is écht hun kracht. Dan voel je de 2 Michelinsterren! 😉

Op donderdag was het nog steeds heel erg (lekker) warm. Ik zit met mijnklas aan de ‘koude kant’, oftewel op het westen. ’s Morgens dus nog geen zon voor mij.
Omdat onze vakleerkracht zijn CV dag verzilverde, ging ik met de kinderen op het veldje gymmen. Het was nog niet te warm, en daar was een lekker windje. De meeste kinderen gingen voetballen, en speelden erg leuk en gezellig met elkaar. De wedstrijd ging gelijk op, en was reuze spannend.
’s Middags gingen we wel al vast wat opruimen, zodat we vrijdagochtend niet zoveel hoefden te doen.
’s Avonds aten we binnen. Het was gewoonweg te warm om buiten te eten.

Op vrijdag dan dus de laatste dag, die was gereduceerd tot een ochtend.
In de buurklas mochten de kinderen op een Playstation, en in de klas mochten ze op hun overige elektronica.
Eerst kwam middelste zijn rapport laten zien. Een prachtig rapport. Niet lang na hem kwam jongste, en ook die liet een prachtig rapport zien. Als laatste kwam oudste, en die had ook al zo’n prachtig rapport. Volgend jaar dus geen “bruggers” meer, maar tweedeklassers en een vijfdeklasser.
En toen was het bijna 12 uur, en was het schooljaar voorbij….
Nog een laatste keer in de brandrij, en aftellen maar….
En zo renden ze de klas al juichend uit.
Wij hadden nog een afsluitende teamborrel, waarin we opnieuw afscheid namen van collega’s.
Na school ging met de auto naar de wastunnel. Dat was hard nodig. Daarna ben ik naar het dorp gegaan, om meteen de vakantie goed in te luiden, door m’n bonnen te verzilveren.
Toen ik thuis was even een tukje gedaan, en daarna naar de Toolenburgplas, waar het turnseizoen afgesloten werd.

Op zaterdag ben ik vroeg naar Haarlem gegaan, waar Idols extra vroeg open ging, en ik nog een paar leuke jurkjes kon scoren.
Daarna ging ik nog even medicijnen inslaan bij Etos, om vervolgens naar M. te gaan. Zoon R. werd 5, en dat moest gevierd worden!
Weer thuis ging ik de Tour kijken, maar miste ik ineens héél veel. Het was ineens vijf uur. 😀 Ik moest behoorlijk bijkomen, en ging daarna lekker bietjes bij m’n paps en mams eten.

Vanmorgen ben ik druk in de weer met inpakken geweest, wassen, en dingen uitzoeken.
De jongens kwamen rond 13 uur thuis, en aangezien ik nog niet gegeten had, én er croissantjes op moesten, maakte ik croissantjes voor ons.
Verder hebben we een lekker rommeldagje gehad. Lof gegeten, tot blijdschap van de jongens.
Een goed begin van de vakantie! 😛
En zo is er een einde gekomen aan 40 weken schrijven.
Is het me bevallen?!
Voor een deel wel, en voor een deel niet.
Het was leuk, om elke week “verplicht” te schrijven.
Maar nu is het vakantie, en schrijf ik dus (even?) niet meer.

Ik wens jullie (alvast) een fijne vakantie!

Geplaatst in Hoe het is ... | Tags: | Een reactie plaatsen